Ben Frost – A U R O R A

Το ότι κάτι δεν παει καθόλου καλά με την Ισλανδία το υποπτεύεται κάποιος ακούγοντας απλά για 10″ ένα οποιοδήποτε κομμάτι της Björk, σιγουρεύτηκα όμως όταν είδα πριν κάποια χρόνια ένα ντοκιμαντέρ για τους Sigur Ros. Το ντοκιμαντέρ, απ’ όσο θυμάμαι, έδειχνε την μπάντα να παίζει μουσική σε γρασιδια με φίλους και γνωστούς, να πηγαίνει σε διάφορα χωριά – τα ειδυλλιακά τοπία της χώρας την ξωτικών και τους αφασικούς κατοίκους της σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα αιμομιξίας. Άνθρωποι ανάμεσα στο εγκεφαλικό επεισόδιο και το Αλτσχάιμερ, φαινομενικά ευτυχισμένοι αλλα στην πραγματικότητα να απέχουν μια θηλιά, μια λεπίδα ή 4 ορόφους απ´την αυτοκτονία. Ο Ben Frost γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αυστραλία αλλα αυτό ήταν βεβαίως ένα μεγάλο συμπαντικό λάθος το οποίο και διόρθωσε, μετακομίζοντας στη χώρα των αρρώστων.

Στη χώρα των αρρώστων, ο Ben Frost άρχισε να ξεδιπλώνεται. Ο μάγιστρος Michael Gira του εμπιστεύτηκε την παραγωγή για τον industrial τουρμποκινητήρα The Sheer, o σαμάνος Tim Hecker του έδωσε τα Continue reading

[1]


1. Tim Hecker – Virgins

Η σχέση της μουσικής με τη λατρεία προς το Θεό είναι τόσο παλιά όσο και η ίδια η ανθρωπότητα. Οι Αζτέκοι, χιλιάδες χρόνια πριν, έχτιζαν τους ναούς τους με τέτοιο τρόπο ώστε το πέρασμα του αέρα να δημιουργεί απόκοσμους ήχους και να φέρνει τον Θεό πιο κοντά. Η Αφρικανική μουσική προσπαθούσε να Τον εξευμενίζει με τα τύμπανα και η Καθολική εκκλησία με το church organ να υμνήσει την παρουσία Του σε έναν ιερό χώρο.

Κάθε είδος μουσικής είναι προορισμένο για να ακούγεται ζωντανά σε διαφορετικό χώρο, αλλιώς χάνεται όλη την ουσία της. Το περιβάλλον του punk είναι οι συναυλιακές τρύπες με κακό ήχο, δεν μπορεί να υπάρξει αλλιώς. Το hip-hop ζει και αναπνέει στους δρόμους, η κλασσική μουσική παιζόταν σε επαυλεις (άσχετα που κατέληξε στο μέγαρο) και μπάντες όπως οι Muse –όποια και αν είναι η άποψη του καθενός για την μουσική τους- είναι φτιαγμένες για να ακούγονται σε στάδια. 

Η Δυτική κοινωνία, μετά τους πολέμους, επιδόθηκε σε ένα όργιο το οποίο φαινομενικά Continue reading

[2]


2. Boards of Canada – Tomorrow’s Harvest

Υπάρχει ένα παλιό ρητό που λέει ότι “το να μιλάς για τη μουσική είναι σαν να χορεύεις για την αρχιτεκτονική”. Μπορεί τις τελευταίες 20 μέρες να τσαλαπάτησα (όπως και όλοι λίγο-πολύ) αυτό το ρητό, αλλά στην περίπτωση των Boards of Canada (BoC) πραγματικά δεν μπορώ να περιγράψω με λέξεις την μουσική, όχι επειδή είναι “απερίγραπτη” όπως λέμε συχνά με υπερβολή (καλά, και γι’αυτο), αλλά επειδή αυτή είναι η φύση της. Αν θες να μάθεις πως μοιάζει η μουσική των BoC, άκου τους. Αντ’αυτού, θα μιλήσω για το τι είναι οι BoC.

Υπάρχει ένα φόρουμ, το WATMM (τα αρχικά απ’το γνωστό κομμάτι του Aphex Twin “We Are the Music Makers”), η θεματολογία του οποίου περιλαμβάνει όλη τη σύγχρονη idm, το σύμπαν των Autechre, του Aphex Twin και βεβαίως των BoC. Για να γραφτείς στο φόρουμ όμως, πρέπει να απαντήσεις σε μια
Continue reading

[3]


3. Deerhunter – Monomania

Ο Louis Wain ήταν ένα βρετανός ζωγράφος ο οποίος γεννήθηκε στο Λονδίνο το 1860 και έγινε γνωστός για την μεγάλη του αγάπη, τις γάτες. Οι γάτες ήταν πάντα το βασικό θέμα στους πίνακές του, άλλες φορές με κεφάλι ανθρώπου, άλλες φορές ρεαλιστικές. Η θεματολογία του αυτή δεν άλλαξε ποτέ, μόνο που στην πορεία πήρε μία παράξενη τροπή, καθώς σε κάποιο στάδιο της ζωής του άρχισε να παρουσιάζει διάφορες ψυχικές και νευρολογικές ασθένειες, μεταξύ των οποίων και συμπτώματα του μεγάλου κακού. Της σχιζοφρένειας.

Ο Wain, την εποχή που μπαινόβγαινε σε νοσοκομεία και κλινικές, συνέχιζε να ζωγραφίζει τις αγαπημένες του γάτες, βλέποντάς τες όμως πλέον διαφορετικά. Οι πίνακές του άλλαξαν ύφος, η ευκρίνεια των σχεδίων χάθηκε και αντικαταστάθηκε από Continue reading

[4]


4. Holden – Inheritors

Εκείνο το βράδυ του 2001 στο dj set του James Holden στο Venue, εάν ερχόταν κάποιος ταξιδιώτης στο χρόνο, με χτυπούσε στον ώμο και μου’λεγε “Είμαιι από το 2013. Σε 12 χρόνια ο James Holden θα βγάλει ένα concept δίσκο με ηλεκτρονικά African, ambient και free-jazz και εσύ θα τον ακούς και θα χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο”, θα σκεφτόμουν ως εξής. Ίσως τον πίστευα ότι όντως ταξιδεύει στο χρόνο -ποτέ δεν ξέρεις με την επιστήμη- αλλά όλα τα υπόλοιπα δεν θα έβγαζαν κανένα νόημα οπότε θα φώναζα έναν γορίλα να τον μαζέψει ή θα έπαιρνα τηλέφωνο τη μαμά μου.

Το 2001 είχα ένα ράφι μόνο με δίσκους της Global Underground. Ένας σκασμός λεφτά, ένα εκατομμύριο DJ’s. James Holden, Lavelle, Seaman, Deep Dish, Warren, Zabiela, Katanneo, Digweed, Satoshi Tommie *ανάσα* πιθανότατα η λίστα δεν τελειώνει ποτέ. Μια μέρα είδα μια κασετίνα στο Metropolis από ένα μαύρο μουσικό που δεν είχα ιδέα ποιος ήταν, και επειδή ήταν φτηνή και φανταζόμουν ότι θα φαινόταν ωραία στο ράφι, την αγόρασα. Τους επόμενους μήνες πούλησα σχεδόν Continue reading

[5]


5. Atoms for Peace – AMOK

Προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσουμε το DNA του AMOK, θα ήταν περιττό και irrelevant να σταθούμε στην Οκτωβριανή Επανάσταση του OK Computer ή του Kid A, τη στιγμή που όλη η ουσία βρίσκεται στο κρίσιμο ερώτημα του τι έκανε ο Thom Yorke μετά από αυτή την επανάσταση. Ακολούθησε πιστά το καταστατικό του Κόμματος ή όχι;

Ο Moby χαρακτήρισε πρόσφατα τον Yorke ως “an old guy yelling at fast trains” (όχι για την μουσική αλλά για το θέμα του Spotify βέβαια) και δε θα μπορούσε να είναι περισσότερο λάθος καθώς ο Yorke, την τελευταία δεκαετία, έχει αφομοιώσει οτιδήποτε συμβαίνει γύρω του. Στο office chart στο σαιτ των Radiohead θα

Continue reading

[6]


6. Fire! – (Without Noticing)

Αν κοιτάξεις έναν τοπογραφικό χάρτη, η μουσική θα μοιάζει με ένα ξέφωτο στο οποίο κατοικεί μια κοινωνία όπου όλοι χτίζουν, από την πιο μικρή pop παράγκα μέχρι τον πιο ψηλό alternative ουρανοξύστη, μια κοινωνία όπου όλοι είναι εκστασιασμένοι και διακατέχονται από μια ευφορία δημιουργίας. Όλοι, εκτός από αυτούς που ξέρουν ότι γύρω απ’το ξέφωτο υπάρχει η ζούγκλα, και πρέπει να ανοίξουν δρόμο μέσα σ’αυτή τη ζούγκλα, γιατί το ξέφωτο όπου κατοικούν είναι ένα μέρος πάρα μα πάρα πολύ βαρετό.

Κάποιος που σφήνωσε στο πιάνο του μέταλλα, πέτρες και κατσαβίδια, κάποιοι άλλοι που σφήνωσαν στις κιθάρες τους καρφιά και βίδες, ένας βιολιτζής που έπαιζε drone μαζί με ένα συγκρότημα που το άκουγαν ελάχιστοι σε όλο τον κόσμο.

Η ιντερνετική μηχανή του κιμά θα σπεύσει να χαρακτηρίσει τον πρώτο ως 25χρονο ατάλαντο, αργόσχολο, πρεζάκι που τον πλασάρουν για τέχνη, τους δεύτερους ως κάποιους που αντέγραψαν απλά το παραπάνω πρεζάκι, και τους τρίτους ως κάποιους φασαριούζους που τους ακούνε 100 δήθεν και επίσης η αλήθεια βρίσκεται στον Bob Dylan. Φυσικά, η ιντερνετική μηχανή κιμά δεν κατάλαβε ότι μόλις αποκήρυξε Continue reading

[7]


7. Larry Gus – Years Not Living

Τον Larry Gus τον γνώρισα, όπως και αρκετοί άλλοι φαντάζομαι, πρώτα μέσα από το blog του και μετά από τη μουσική του. Ένα απολαυστικό blog, μια απέραντη τρικυμία εν κρανίω, οπού εκτός από τις υπαρξιακές αναζητήσεις και τις προσωπικές εμπειρίες μιλάει συχνά, βέβαια, για τη μουσική. Και όταν όλοι μιλάνε για την μουσική με χιλιοειπωμένα κλισέ, ο Larry Gus χρησιμοποιεί εκφράσεις όπως “Caribou θέλω να με χύσεις στη μάπα” και “Madlib θέλω να πιω τον εμετό σου”. Ενώ κάποιοι θα βρουν αυτές τις εκφράσεις χυδαίες ή έστω υπερβολικές, οι εκφράσεις αυτές είναι η πεμπτουσία της αγάπης για τη μουσική.

Επαναλαμβάνοντας αυτό που είχα γράψει για το δίσκο του pan pan, έχει μια ιδιαίτερη αξία όταν ένας Έλληνας πετυχαίνει κάτι όμορφο. Δε θα κάνουμε παρέλαση στο
Continue reading

[8]


8. Ghostface Killah & Adrian Younge – Twelve Reasons to Die

Γου! Γου! Γου! Γου! Γου! Γου! Γου! Γου! Γου! Γου! Γου! Γου! Γου! Γου! Γου! Γου!

Εαν αυτό που έγραψα δεν σου λέει απολύτως τίποτα και σκέφτεσαι “Τι λέει ο ηλίθιος” και υποθέτοντας, χάριν ευκολίας, ότι δεν είμαι ηλίθιος, τότε ο δίσκος πιθανότατα δεν έχει να σου πει τίποτα.

Πριν λίγες μέρες συμπληρώθηκαν είκοσι χρόνια από τον δίσκο της κλαν που άλλαξε την ιστορία του hip-hop. Γράφτηκαν εκατοντάδες κείμενα γι’αυτη την κληρονομιά, αναλύσεις επί αναλύσεων, και πάλι λίγα ήταν. Οι οκτώ σαολίν από τότε ακολούθησαν διάφορους δρόμους, άλλοι στις ταινίες, άλλοι στη μουσική, η κλαν όμως έμεινε ομούσια και αδιαίρετη και έτοιμάζει καινούργιο δίσκο για το 2014. Οι ιστορίες του Ghostface Killah και το sampling του RZA είναι πιθανότατα τα σημαντικότερα
Continue reading

[9]


9. Washed Out – Paracosm

Το chillwave εμφανίστηκε πριν κάποια χρόνια στους μουσικούς κύκλους των h*****r, το οποίο σημαίνει ότι ήταν απ’την αρχή καταδικασμένο. Στα πρώτα χρόνια την παράκρουσης, 19874 διαφορετικοί τύποι που είχαν απλά ένα λάπτοπ, μια φαρδιά αμάνικη μαρινιέρα και ένα υποτυπώδες μουστακάκι, κατατάχτηκαν στο στρατό του chillwave, γεμίζοντας τον τόπο demos, mixtapes, B-Sides, C-Sides, VHS, όλα με instagram εξώφυλλα. Όπως ήταν φυσικό, μετά από κάποιο καιρό το είδος μπούκωσε, ξεθώριασε, και σχεδόν μπήκε στο χρονοντούλαπο της μουσικής ιστορίας. Αλλά δεν πέθανε.

Ο Ernest Greene (Washed Out) ήταν από τους πρώτους chillwavers(;) που θυμάμαι, ο οποίος όμως άκουσε την παροιμία “Ο καλός, ποτέ δε χάνεται”, πείσμωσε, και συνεχίζει να
Continue reading

Create a free website or blog at WordPress.com.