wanpela ten faiv

John Maus – We Must Become The Pitiless Censors Of Ourselves

Το καλοκαίρι του ‘97 έκανα το αγροτικό μου στο Hawaiian Psychiatric and Mental Disorder Hospital, έχοντας ουσιαστικά δύο αρμοδιότητες: να μαγειρεύω φακές κάθε μεσημέρι για τον διευθυντή της κλινικής και να ταΐζω σαρδέλες στον ασθενή του 204 που πίστευε ότι ήταν γλάρος.

Ένα μεσημέρι λοιπόν, αφού είχα τελειώσει το μαγείρεμα, κάναμε εισαγωγή στο νοσοκομείο δύο ασθενείς που είχαν ακριβώς ίδια ακτινογραφία εγκεφάλου. Κατάμαυρη, λες και δεν είχαν νευρώνες αλλά σκοτεινή κοσμική ύλη με ελάχιστα φωτεινά σημάδια, όλα στο στέλεχος του εγκεφάλου που ελέγχει την ψυχεδέλεια. Κοιτούσαμε με δέος.

Οι ασθενείς δεν γνωριζόντουσαν από πριν και δεν γνωρίστηκαν ούτε και κατά την διάρκεια της νοσηλείας τους . Ο ένας, ασπρομάλλης, δύο μήνες αφού έφυγε απ΄την κλινική, έβγαλε το Lost Highway και μετά από 14 χρόνια, ο άλλος, ο μελαχρινός, έβγαλε το soundtrack την ταινίας. Μέχρι και σήμερα, ο ένας δεν έμαθε ποτέ για την ύπαρξη του άλλου.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: