gravity

Ποία η στάση της συντηρητικής πτέρυγας του κινηματογραφικού κοινοβουλίου όταν η επιστήμη των εφέ δεν είναι πλέον απλά εργαλέιο αλλά καταλήγει να καβαλάει την ταινία; Οι σκηνοθέτες υπηρετούν την τέχνη ή το 3D; Μπορεί το Gravity να θεωρηθεί κάτι παραπάνω από μια HD πορνογραφία βγαλμένη απ’τις φαντασιώσεις του Carl Sagan;

O ρεαλισμός δύο διαστάσεων και τα εφέ πιθανότατα έφτασαν στο απόγειό τους στις αρχές του αιώνα αλλά κάπου εκεί μας βρήκε ο μπελάς του 3D. Το “Είναι ταινία που πρέπει να την δεις μόνο στο σινεμά” έγινε “Είναι ταινία που πρέπει να την δεις μόνο σε IMAX” και αυτό με την σειρά του έγινε “Είναι ταινία που πρέπει να την δεις μόνο στο Πλανητάριο” και φοβάμαι ότι το επόμενο βήμα θα είναι τεράστια πανιά για προβολή στο ΟΑΚΑ. Η αλήθεια είναι ότι τα εφέ μπορούν να μετατρέψουν μια αναιμική ταινία όπως το Gravity, σεναρίου μισής κόλλας Α4 με γραμματοσειρά 22, σε μια εντυπωσιακή φούσκα που αιωρείται.

Tο Gravity είναι σαφώς ασφυκτικό, προσφέρει σε σημεία τρόμο και θέαμα, έχει κάποιες εντυπωσιακές χορογραφίες με μουσική υπόκρουση την έλλειψη βαρύτητας και η Sandra Bullock περίμενα να είναι ντυμένο ξύλο αλλά ήταν τίμια. Όλα αυτά τα στοιχεία σε αποτρέπουν από το να χαρακτήρήσεις το Gravity ως απλά ένα Life of Pi στο διάστημα. Φτάνουν όμως αυτά;

Θα αφήσω στην άκρη τις όποιες υπαρξιακές προχειρότητες στο σενάριο, τον Άγιο Χριστόφορο, τον Βούδα και την made in the USA κατάληξη και θα σταθώ στην τυραννία του 3D και συγκεκριμένα σε μια σκηνή που η ντόκτορ Μπούλοκ δακρύζει.

Η ντόκτορ Μπούλοκ κουβαλά βάσανα και πίκρες, το βάρος των οποίων γίνεται αβάστακτο στην έλλειψη βαρύτητας και έτσι, νομοτελειακά, δακρύζει. Το δάκρυ γίνεται σβόλος, αιωρείται, μουσική υπόκρουση sad violins, το δάκρυ συνεχίζει να αιωρείται και πλησιάζει στην οθόνη, η αίθουσα του σινεμά ξεφυσάει, κόμποι στο στομάχι, τα sad violins έχουν γίνει too fuckin sad violins, το δάκρυ σκάει πάνω στην οθόνη και στα 3D γυαλιά σου, λες και όλη η μοναξιά και η θλίψη της ντόκτορ μπούλοκ πλέον γιγαντώθηκαν μέσα μας – παρόλο που δεν την ξέρουμε, για 2’ όλο κι όλο μας είπε στα γρήγορα την πικρή της ιστορία- και έγιναν με την βοήθεια του 3D μοναξιά και θλίψη εις τον κύβο. Εύκολα και φτηνά.

Φαντάζομαι στη NASA θα υπάρχει κάποιος απόλυτα ρεαλιστικός προσομοιωτής του διαστήματος που θα σου προκαλεί τρόμο, ασφυξία και δέος, αλλά τι σχέση έχει αυτός ο προσομοιωτής με την τέχνη;

Εδώ ο σούπερσταρ αστροφυσικός Neil deGrasse Tyson στο twitter με παρατηρήσεις για την ταινία.

∙ Όποιος έβαλε το Gravity στην ίδια πρόταση με την Οδύσσεια του Διαστήματος, σε κάθε πρεμιέρα οποιασδήποτε ταινίας θα πρέπει να παρουσιάζεται στο τοπικό αστυνομικό τμήμα.

3/5

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: