blogovision [21-30]


30. Charles Bradley – Victim of Love

Είναι φορές όπου η ιστορία πίσω από την μουσική αξίζει περισσότερο και απ΄την ίδια την μουσική, και η ζωή του Charles Bradley είναι one hell of a story. Πάμφτωχος, άστεγος για χρόνια, άρρωστη μάνα, και μια ατελείωτη λατρεία για τον James Brown, μέχρι που τον ανακάλυψε η Daptone στους δρόμους και του είπαν ότι θα του βγάλουν δίσκο. Και φέτος φτάσαμε στον δεύτερο δίσκο.

Το Soul of America είναι ένα ντοκιμαντέρ για την ζωή και την πορεία του Charles Bradley, από την εξαθλίωση μέχρι την καταξίωση. Είναι μια σκηνή όπου ο Bradley κυκλοφορεί με μια αφίσα “Charles Bradley Live – SOLD OUT” και ψάχνει τους φίλους του από την εποχή των δρόμων να τους τη δείξει, δεν το πιστεύει ούτε ο ίδιος, αγκαλιάζονται, κλαίνε. Και μπορεί όλα αυτά να φαντάζουν πολύ American Dream αλλά ποιος νοιάζεται, ο Bradley κλαίει ακόμη και πάνω στην σκηνή την ώρα του live για την αγάπη και όλα τα βάσανα τούτου του κόσμου. Αν δεν είναι αυτό Soul με όλη την σημασία της λέξης τότε τι είναι;


29. Lee Gamble – Dutch Tvashar Plumes

Έχει γίνει ένας κακός χαμός με την PAN Records τον τελευταίο χρόνο, δικαιολογημένος ή όχι, δεν ξέρω. Πέρσι τέτοιον καιρό ψηφίστηκε απ’το FACT ως το καλύτερο πρωτοεμφανιζόμενο label της χρονιάς και εγώ την ανακάλυψα από τούτον εδώ τον δίσκο. Ο Lee Gamble μου θύμισε απ΄την αρχή αυτό το ξεχαρβαλωμένο, διαβολικά μπάσο techno του Actress με τις απόκοσμες μελωδίες που πάνε να βγάλουν κεφάλι πριν τις τσαλαπατήσει ο οδοστρωτήρας. Επίσης ο Lee Gamble πριν το Dutch Tvashar Plumes είχε βγάλει έναν ακόμη, καλύτερο δίσκο, το Diversions 1994-1996, που είναι κάτι σαν το Disintegration Loops του Basinski, κομμένα-ραμμενα ambient mixtapes απ΄τα συρτάρια του.


28. Vampire Weekend – Modern Vampires of the city

Πριν ακούσω τον δίσκο είχα όλη την καλή διάθεση να χλευάσω τους Vampire Weekend και να τους χαρακτηρίσω φλώρους με αρμόνια. Αφού τον άκουσα, δε μου έφυγε αυτή η διάθεση και είναι όντως φλώροι με αρμόνια αλλά τουλάχιστον βγάλανε έναν πολύ καλό δίσκο, με πολύ ωραία μουσική και ωραίους στίχους. Και μπορεί τα “ωραία μουσική” και “ωραίοι στίχοι” να μην ακούγονται όσο ακαδημαϊκά θα’θελα αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Όπως και το ότι είναι φλώροι με αρμόνια.


27. Mayer Hawthorne – Where does this door go

Στον φετινό του δίσκο ο Mayer Hawthrone εκτός από τη soul άρχισε να λοξοκοιτά και προς την ποπ όχθη αλλά δεν ξέρω αν κατάφερε να ψαρέψει πελάτες από τα φαν κλαμπ του Timberlake. Τον φετινό Timberlake δεν τον άκουσα ούτε μισή φορά αλλά αυτό δεν θα σταθεί εμπόδιο στο να κρίνω ότι αυτός του Hawthorne είναι προφανώς καλύτερος.

Κάπου στα νησιά Μπαρμπέιντος, πάνω στο σκάφος Queen Barbarella, χτυπάς το πόδι ρυθμικά στο κατάστρωμα, μιλάς με την Άιβι την Βασίλισσα του Χιονιού, παίζει ναζιάρικα με την γεμιστή με πιπεριά Φλωρίνης ελιά του Μαρτίνι -και ας μην έχει την παραμικρή ιδέα που πέφτει η Φλώρινα-, ο καπτεν έχει για ώρα στα ηχεία την easy soul, yacht pop, sunset boogie του Hawthorne, «Ατουταλέρ Μαρμπέιντος Άιλαντς», ένα κυματάκι στην θάλασσα πιτσιλάει νερό στο φόρεμά της, χασκογελάτε. Τι ζημιά!


26. Bibio – Silver Wilkinson

Ο βουκολικός ήρωας της Warp Records επιστρέφει εδώ στα πρώτα του πατήματα με τα αιθέρια ηλεκτρονικά μέσα σε φολκ κουστούμια, ηχογραφεί ρυάκια και πεταλούδες, παίζει λιγότερο με τα κουμπάκια του sampler (κακώς) και στέλνει ξανά τα χαιρετίσματά του στα μεγάλα του είδωλα, τους Daft Punk, τους Boards of Canada και τους βοσκούς στα καταπράσινα λιβάδια της Γηραιάς Αλβιόνας.


25. L. Pierre – Τhe Island Come True

Ο L.Pierre εμφανίζεται με διάφορα ονόματα και έχει πλούσιο βιογραφικό το οποίο η αλήθεια είναι ότι βαριέμαι να διαβάσω. Το The Island Come True βέβαια είναι μια άλλη ιστορία. Ανήκει στο γενικό υπερ-genre της ambient αλλά επειδή εδώ είμαστε επιστήμονες και ασχολούμαστε μόνο με υπο-genres, ο δίσκος ανήκει στη μακάβρια Haunted Ballroom.

Ballrooms είναι εκείνες οι τεράστιες αίθουσες εκδηλώσεων εποχής ‘20 που βλέπεις στο Boardwalk Empire και haunted είναι τελοσπάντων, haunted. Το άλμπουμ χρωστάει πάρα πολλά στον Leyland Kirby (The Stranger) ο οποίος είχε την ιδέα να γράψει μουσική για ένα Ballroom όπου τα μέλη της Big Band είναι νεκρά, οι χορευτές είναι ακίνητοι σκελετοί και τα παιδιά, όπως μπορεί να μαντέψει κάποιος, επίσης νεκρά. Ένα lo-fi loop εγχόρδων με ολίγη από Χατζιδακική θλίψη.


24. Young Echo – Nexus

Αποτελεί πάγια τακτική μου να ακούω ότι σκατά ηλεκτρονικό βγάζει η νότια Αγγλία με την ελπίδα ότι από πίσω θα κρύβεται με κάποιο ψευδώνυμο ο Burial.

Η αλήθεια είναι ότι οι Young Echo είναι μια κολεκτίβα πολλών μουσικών οπότε έχουμε καλές πιθανότητες ο Burial να έχει πειράξει έστω ένα κουμπάκι στην κονσόλα, από την άλλη όμως όλοι είναι ζωντανοί με σάρκα, οστά και ονοματεπώνυμο –λέμε τώρα- οπότε οι πιθανότητες πέφτουν. Είναι όλοι πιτσιρικάδες, παίζουν uk garage-dub-dubstep-whatever, κάνανε ένα εξώφυλλο στο Wire και κυκλοφόρησαν έναν πολύ καλό δίσκο. Φαντάσου πάντως ο Burial να υπάρχει σε εξώφυλλο, να μην το έχει πάρει κανείς μας χαμπάρι και τσάμπα κυκλοφορεί ο Four Tet με t-shirt “Όχι, δεν είμαι”.


23. The National – Trouble will find me

Στο Μουσείο Μέτρων και Σταθμών των Σεβρών, δίπλα από το Μέτρο και απέναντι από το Κιλό υπάρχει ένα βινύλιο “The National – Random Album” ως παγκόσμια σταθερά (SI) του πολύ καλού, τίμιου, εμπορικού δίσκου, χωρίς υπερβάσεις αλλά και χωρίς εκπτώσεις .


22. Pan Pan – Missing two trains on purpose

Βρίσκομαι στην πολύ δυσάρεστη θέση να γράψω καλά λόγια για τον Παναγιώτη χωρίς να επηρεαστώ από το ότι είναι φίλος –ή έστω πολύ καλός ιντερνετικός φίλος- και πολύ εντάξει τύπος (να’ούμε). Αλλά αρκετά με τα σάλια.

Αρχικά ο δίσκος έχει γαμάτο όνομα και καταπληκτική diy συσκευασία που μετά από 20 χρόνια θα πουλιέται στο ebay $1000. Δεν κάνω πλάκα. O pan pan στη συσκευασία δεν έχει βάλει απλά ένα δισκάκι αλλά έχει πακετάρει όλα του τα ταλέντα. Χωρίς μεσάζοντες, προσπαθεί να φτιάξει κάτι όμορφο και όποιος το καταφέρνει σ’αυτη την μπανανία αξίζει τουλάχιστον σεβασμό.

Η μουσική του είναι κάτι σαν Crystal Castles μόλις έχουν βγει από τον ΟΚΑΝΑ και πλέον πίνουν μόνο μπύρα FIX στις ταράτσες. Είναι ένα techno που έχει τραβήξει χειρόφρενο για να απολαύσει τη θέα, με υπόκρουση βιολιά, ψιθύρους από απογοητευμένες μηχανές και ένα μεταλλόφωνο που προκαλεί διαστολή του χρόνου. Και κυρίως, κομμάτια σαν το ajar και το my way home, είναι μια απάντηση σε όσους υποστηρίζουν ότι τα ρομπότ δεν έχουν ψυχή.

Αυτό ήταν ένα κείμενο όπου η λέξη taboo που δεν έπρεπε να αναφερθεί με καμία παναγία ήταν η λέξη urban/αστικό.


21. Factory Floor – Factory Floor

Ακόμη και αν το πιο βαρύ ναρκωτικό που έχεις πάρει είναι το πίτα-γύρο-απ’όλα-χτυπητή απ’το Γυράδικο Τούμπας, καταλαβαίνεις από τις πρώτες νότες του Factory Floor ότι με λίγη βοήθεια από έναν χημικό απ΄το Βιετνάμ μπορείς να χορεύεις μέχρι το Πάσχα. Και όταν λέω χορεύεις δεν εννοώ βέβαια πιρουέτες και φιγούρες αλλά απλά να κάνεις τον πίθηκο. Δεν υπάρχει τίποτα το μεμπτό στο να κάνεις τον πίθηκο, οποιοδήποτε βιβλίο βιολογίας να ανοίξεις, αυτό θα σου πει. Ο ήχος είναι τόσο βρετανοηλεκτρόνιος, τόσο 24 Hour Party People, άψογα επαναλαμβανόμενος, χωρίς peak, μόνο έντονα χρώματα και μούχλα απ΄το υπόγειο club. Βέβαια, εγώ όταν χορεύω Factory Floor δεν κάνω τον πίθηκο αλλά το ρομπότ. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Advertisements

One thought on “blogovision [21-30]

  1. Pingback: [7] | Monk's Dream

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Create a free website or blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: