[10]


10. Colin Stetson – New History Warfare Vol 3: To See More Light

Η ιστορία που συνοδεύει τον Colin Stetson είναι μια πραγματική, θλιβερή ιστορία της φύσης για το πιο μοναχικό πλάσμα στον κόσμο, τη φάλαινα 52 Hertz. Πριν από κάθε live, ο Stetson αφηγείται αυτή την ιστορία στο κοινό.

Στη μέση του Ατλαντικού, ζει μια φάλαινα η οποία εκπέμπει ήχους σε υψηλότερη συχνότητα από τις υπόλοιπες –εκπέμπει στα 52 Hertz εξού και το όνομα που της έδωσαν οι επιστήμονες- με αποτέλεσμα να μην την ακούει κανείς. Την εποχή του ζευγαρώματος η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο δραματική. Η φάλαινα κολυμπά σε μια θαλάσσια περιοχή με πάρα πολλές υποψήφιες για ζευγάρωμα αλλά δεν της δίνει κανείς σημασία. Η φάλαινα συνεχίζει εδώ και χρόνια να μιλά μάταια χωρίς να τη καταλαβαίνουν, και κανείς δεν ξέρει το γιατί. Το ότι ο Stetson μοιράζεται κάθε φορά αυτή την ιστορία δεν είναι καθόλου τυχαίο.

Στην πρωϊνή του δουλειά 9-5 είναι ένας
Continue reading

Advertisements

[11]


11. Ka – The Night’s Gambit

Οι περισσότεροι ποδοσφαιριστές ακολουθούν λίγο-πολύ παρόμοια πορεία. Στα 15 τους, εμφανίζονται ως νέα, μεγάλα ταλέντα, στα 17 υπογράφουν το πρώτο επαγγελματικό συμβόλαιο, 18-32 ή θα έχουν γίνει γυρολόγοι ή θα κυνηγάνε μια μεγάλη μεταγραφή. Μετά τα 33 υπάρχουν διάφορες εναλλακτικές. Αν έχεις γίνει τεράστιος, ο κόσμος σου ανήκει. Αν όχι, μπορείς να περιφέρεσαι σε πάγκους, να μπαίνεις αλλαγή στο 70′, να ανοίξεις περίπτερο, γηπεδάκια 5×5 ή να έχεις εργοστάσιο με τούβλα και να νανουρίζεις τηλεθεατές όπως ο Τσιάρτας.

Η πορεία των ράπερς είναι ακριβώς ίδια. Εμφανίζονται στα 17 ως τεράστια ταλέντα και βγάζουν κάποιους δίσκους. Μέχρι τα 30, αν έχεις βγάλει κάτι συνταρακτικό, ο κόσμος σου ανήκει. Μπορείς να χορεύεις σαν τον ανάπηρο της Καπερναούμ με τη Marina Abramovic όπως ο Jay-Z, να ρευτείς σε ένα μπουκαλάκι και να το στείλεις στο διάστημα όπως ο Kanye και άλλα τέτοια πολύ Continue reading

[12]


12. Autechre – Exai

Οι καπετάνιοι της γαλέρας που λέγεται Warp Records, οι Πολικοί Αστέρες στον ουρανό της idm, οι άνθρωποι που ανακάλυψαν τους Boards of Canada, από το acid techno στις αρχές των 90s στη Musique Concrete, από τον Xenakis στον Afrika Bambaadaa, από τα drum machines στους ταλαντωτές, 25 χρόνια πορείας από τους αεικίνητους Rob και Sean που συνεχίζουν να εφευρίσκουν και να επαναπροσδιορίζονται.

Το Exai είναι ένας δίσκος με ελεφαντιάση που Continue reading

[13]


13. The Men – New Moon

Είδα τους Men σε μια αρπαχτή που κάνανε στη Θεσσαλονίκη. Ο ηχολήπτης ήταν της μεγάλης σχολής Βάλτα-όλα-τσίτα-μάστορα και οι Men της μεγάλης σχολής Είμαστε-αρκετά-γνωστόι-ώστε-να-συμπεριφερόμαστε-σαν-μπασταρδάκια. Το live κράτησε 45’, encore γιοκ, οπότε θα χρησιμοποιήσω το αρχαιότερο μουσικό κριτήριο, το πιο αφοπλιστικό, ένα μουσικό κριτήριο που δεν επιδέχεται αντίλογο, ισώς ρηχό αλλά κατάλληλο για την περίσταση. Την εξωτερική εμφάνιση.

Ο ντράμερ είναι ένας Continue reading

[14]


14. Earl Sweatshirt – Doris

Disclaimer: Αντιλαμβάνομαι πλήρως ότι ένα κείμενο για το χιπ χοπ από ένα λευκό μικρομεσοαστό μιας χώρας νότια των Σκοπίων και δυτικά του Κουρδιστάν είναι εκ προοιμίου γελοίο.

Στις αρχές του 20ου αιώνα λίγο πριν το Μεγάλο Κραχ, μια μπάντα πνευστών παίζει ό,τι διαβάζει στις παρτιτούρες και οι χορευτές χτυπιούνται. Οι νότες της παρτιτούρας τελειώνουν, οι χορευτές όμως θέλουν να συνεχίσουν να χορεύουν και έτσι η αγανακτισμένη μπάντα πρέπει να αυτοσχεδιάσει, να βγάλει έναν ωραίο ρυθμό απ’το μυαλό της που να βασίζεται στον ρυθμό που μόλις τελείωσε. Κάπως έτσι γεννήθηκε η jazz.

Μισό αιώνα αργότερα η ιστορία επαναλαμβάνεται. Ποιητές του δρόμου τραγουδάνε πάνω σε ρυθμούς τυμπάνων, οι χορευτές κάνουν κωλοτούμπες, οι στίχοι τελειώνουν αλλά οι χορευτές δεν σταματάνε οπότε ο τραγουδιστής πρέπει να βγάλει στίχους απ’το μυαλό του. Κάπως έτσι γεννήθηκε η χιπ χοπ.

Οι Wu-tang, η κόντρα east-west, Τουπακ – Νοτόριους, το gangsta, το Continue reading

[15]


15. Four Tet – Beautiful Rewind

Στη χορογραφία υπάρχει η εξής πολύ απλή αλλά παράλληλα πολύ εντυπωσιακή άσκηση αυτοσχεδιασμού.

Βάζεις πάνω σε μια σκηνή όλους τους χορευτές, όχι κατ’ανάγκη επαγγελματίες, πατάς το play να παίξει ένα οποιοδήποτε τραγούδι και οι χορευτές πρέπει να ακολουθήσουν τους παρακάτω κανόνες:

1. Αυτοσχεδιάστε πάνω στην μουσική, προσπαθώντας να φτιάξετε μια φράση από οκτώ κινήσεις. (Φράση είναι απλά μια αλληλουχία κινήσεων)
2. Εάν η φράση που εκτελείτε σας αρέσει, επαναλάβετέ την.
3. Εάν δείτε μια φράση κάποιου άλλου χορευτή που σας αρέσει περισσότερο, αντιγράψτε την.
4. Όταν όλοι οι χορευτές καταλήξουν Continue reading

[16]


16. My Bloody Valentine – m b v

Διάβαζα το καλοκαίρι σ’αυτη τη συμπαθητική διαδικτυακή πύλη ονόματι Pitchfork – πύλη μουσικού ενδιαφέροντος που ξετρελαίνει τους νέους και ξεμωραίνει τους γέρους- μια συνέντευξη του Kevin Shields, genius, frontman, mastermind και άλλες τέτοιες εγγλέζικες λέξεις, των My Blοοdy Valentine. Ο Shields, μετά από σχετική ερώτηση του δημοσιογράφου, κλήθηκε να περιγράψει την διαδικασία με την οποια ηχογραφήθηκε το m b v, ένας δίσκος που ήταν στον πάγο για πάνω από 20 χρόνια μετά το καταπληκτικό Loveless που θα’λεγα ότι το άκουγα μέρα-νύχτα όταν κυκλοφόρησε το 1991 αλλά πιθανότατα τότε δεν είχα καν αυτιά. Ο Shields απάντησε και ο δημοσιογράφος φαντάζομαι τον κοιτούσε σα βόδι.

Ο Shields, λοιπόν, άπλωσε στο στούνιο σε ολο το πάτωμα εκατοντάδες πεταλιέρες, δεκάδες ενισχυτές και μερικά χιλιόμετρα καλώδιο και όλα αυτά φυσικά κατέληγαν στην κιθάρα του. Όταν ο Shields ξεκίνησε να παίζει, στο στούντιο εμφανίστηκε ένας περιστρεφόμενος δερβίσης ο οποίος άρχισε να χορεύει, να περιστρέφεται και Continue reading

[17]


17. Forest Swords – Engravings

Ας ξεκινήσουμε απ’το τέλος. Το Sgnivargne εκτός από ηλίθιο όνομα είναι και ένας εντελώς αδιάφορος δίσκος. Period. Δεν μπορώ να κατανοήσω γιατί να ασχοληθεί κάποιος μαζί […] σε νορμάλ τέμπο, χρησιμοποιεί όλα τα μέσα τελευταίας τεχνολογίας, με κάποιους τυπικά προκάτ στίχους, γρήγορες κιθάρες για φτηνούς εφήβους και ένα ηλίθιο ρυθμό κάτι σαν drum n bass για χορευτές κατωτερων κοινωνικών στρωμάτων και χαμηλής -εως και ανύπαρκτής- εκπάιδευσης. Ένας δίσκος απίστευτου τίποτα επαναλαμβάνει όλα τα κλισέ της ηλεκτρονικής μουσικής προσπαθώντας να φτιάξει μια Continue reading

[18]


18. The James Hunter Six – Minute by Minute

Πριν κάποιους μήνες είχα γράψει δυο λόγια για το Minute by Minute τα οποία και αναδημοσιεύω για να γεμίζει το μπλογκ.

Ο James Hunter είναι άλλος ένας μαύρος εγκλωβισμένος στο σώμα ενός λευκού, μία φωνή από το Δέλτα του Μισισιπή φυλακισμένη στον λάρυγγα ενός Βρετανού, ένας soul μάγος που είναι καταδικασμένος να φοράει την φάτσα του Ray Liotta.

O James Hunter εδώ και χρόνια υπηρετεί τον γάμο της soul με το Rock n Roll, τον γάμο των blues με την R&B, όπως για χρόνια υπηρετούσε και τον γάμο του με την αγαπημένη του σύζυγο Jacqueline. Το 2008 η Jacqueline ανακαλύπτει ότι πάσχει από καρκίνο. Ο Hunter παρατάει τη δισκογραφία και Continue reading

[19]


19. Oneohtrix Point Never – R Plus Seven

Κυκλοφόρησε πρόσφατα στο ίντερνετ μια ιστορία η οποία δεν ξέρω αν είναι αλήθεια αλλά κάθε βράδυ προσεύχομαι στους Θεούς, τους παλιούς και τους καινούργιους, να είναι.

Κάθονται ο Oneohtrix Point Never (OPN), o Tim Hecker, η Laurel Halo και άλλος ένας που δε θυμάμαι σε ένα μπαρ. Έρχεται ένας φαν του OPN για αυτόγραφο, αυτός τσατίζεται, τον βρίζει “Fuckin’ faggot” και κάτι τέτοια, τον σέρνει έξω, κατουράει σε ένα ποτήρι και τον βάζει να το πιεί (δεν το ήπιε). Γιατί θέλω να είναι αλήθεια; Γιατί νομίζω
Continue reading

Create a free website or blog at WordPress.com.