[13]


13. The Men – New Moon

Είδα τους Men σε μια αρπαχτή που κάνανε στη Θεσσαλονίκη. Ο ηχολήπτης ήταν της μεγάλης σχολής Βάλτα-όλα-τσίτα-μάστορα και οι Men της μεγάλης σχολής Είμαστε-αρκετά-γνωστόι-ώστε-να-συμπεριφερόμαστε-σαν-μπασταρδάκια. Το live κράτησε 45’, encore γιοκ, οπότε θα χρησιμοποιήσω το αρχαιότερο μουσικό κριτήριο, το πιο αφοπλιστικό, ένα μουσικό κριτήριο που δεν επιδέχεται αντίλογο, ισώς ρηχό αλλά κατάλληλο για την περίσταση. Την εξωτερική εμφάνιση.

Ο ντράμερ είναι ένας Continue reading

Advertisements

Jesús


No. 3 John Frusciante – PBX Funicular Intaglio Zone

Ο αέρας στο καμαρίνι ήταν γεμάτος καπνίλα και αλκοόλη και ο William με τον Κύριο Τ κάθονταν ο ένας απέναντι από τον άλλο, χωρίς να μιλάνε. Από τον διάδρομο ακουγόταν κάτι φωνές και από το βάθος ακουγόταν τα όργανα της σκηνής που προσπαθούσαν να τα κουρδίσουν κάτι άσχετοι. Ο William είχε αυτόν τον αφόρητο πόνο στα πλευρά και ο Κύριος Τ ήξερε ότι ήταν η τελευταία φορά που τον έβλεπε. Τότε χτύπησε η πόρτα.

Ο William σηκώθηκε και την άνοιξε. Αντίκρισε ένα μαυροντυμένο τύπο, πιο ψηλό απ’αυτόν. Κρατούσε ένα χαρτί στο ένα χέρι και ένα κορδόνι με κόμπους στο άλλο, ήταν ξυπόλητος και μουρμούριζε μια περίεργη διάλεκτο, μέχρι που το γύρισε στα Continue reading

imagine


No. 4 Tame Impala – Lonerism

Ο χρόνος του William τελείωνε και το ήξερε. Ήξερε ότι έπρεπε να βιαστεί, να τακτοποιήσει τις υποχρεώσεις του. Έντυσε τα παιδιά για το σχολείο, τα χαιρέτησε σαν να ήταν μια οποιαδήποτε μέρα και κάθισε να γράψει κάποια τελευταία γράμματα, στην Alice και στον Θεό.

Το ραδιόφωνο έπαιζε ένα καινούργιο συγκρότημα από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού που δεν το είχε ξανακούσει. Συνέχιζε να γράφει τα γράμματα αλλά τον αποπροσανατόλιζε ο ήχος. Δεν ήταν του στυλ του αλλά προέβλεψε ότι τα επόμενα χρόνια θα έκαναν μια σχετική επιτυχία. Του έφερναν στον νου διάφορα χρώματα, ουτοπικά μηνύματα για την ειρήνη, αφορισμούς και ένα συναίσθημα λύτρωσης. Όχι σε τόσο επιφανειακό επίπεδο όσο θα ήθελε. Ο William ήξερε ότι είχε αλλάξει την μουσική για πάντα και αυτοί φαίνεται ότι θα το ξανακάνανε.

Όταν τελείωσε τα γράμματα, τα έκλεισε σε δύο ξεχωριστούς Continue reading

faiv

Anna Calvi – Anna Calvi

O “booze” Τζο. Μέθυσος του κερατά, παντρεμένος τρεις φορές με κάτι μισοναρκωμένες νεράιδες της νύχτας. Δήλωνε «μάνατζερ νέων καλλιτεχνών» αλλά στην πραγματικότητα ήταν απλά ο ιδιοκτήτης αυτής της τρώγλης που ήθελε να το λέμε «μπαρ», στο κέντρο του Λονδίνου.

Ο «αλογομούρης» Πητ. Γνωστός θαμώνας του ιπποδρόμου, είχε χάσει όλη την περιουσία του στα γκανιάν, δεν παντρεύτηκε ποτέ αλλά την είχε πέσει στον μισό γυναικείο πληθυσμό του Λονδίνου. Ο Τζο, έφερνε στο μαγαζί για οντισιόν δεκαοχτάχρονες που ριμαδοπαίζανε κιθάρα, ο Πητ την έπεφτε σε όποια έβρισκε, «θα σε κάνουμε την νέα PJ Harvey» της έταζε, μερικές το πιστεύανε. Ο Τζο και ο Πητ, δυο λεκέδες, στο πιο Continue reading

sikis

The Strokes – Angles

Κανείς δεν μπορούσε να αμφισβητήσει ότι ο Fernando ήταν εξαιρετικά ταλαντούχος. Δεν έφτανε όμως μόνο αυτό. Πίσω από τον ροκ σταρ κρυβόταν ο δαιμόνιος ατζέντης του, ο Fats, o άνθρωπος που του έκλεισε το πιο σημαντικό και ταυτόχρονα μοιραίο ραντεβού της ζωής του.

Ο Fernando έφτασε πιωμένος και αργοπορημένος, ως συνήθως. Το ραντεβού του ήταν ήδη εκεί. Η συνάντηση κράτησε λιγότερο από δύο λεπτά. “Θέλω να μου προσφέρεις το αντίθετο από αυτό που προσέφερες στον Ντόριαν Γκρέι”. “I can do that” αποκρίθηκε η σκοτεινή φιγούρα και εκεί οι δρόμοι τους χώρισαν. Αρχές 2001, ήταν η μέρα που ο Fernandoπήρε μια δύσκολη απόφαση.

Στα χρόνια που ακολούθησαν η επιτυχία του Fernando δεν είχε προηγούμενο. Sold out συναυλίες, παγκόσμια αναγνώριση, αλλά όλα αυτά με ένα τίμημα. Ο Fernando γερνούσε με απίστευτη ταχύτητα ενώ οι δίσκοι του παρέμεναν για πάντα νέοι. Τα μαλλιά του άρχισαν να ασπρίζουν, να πέφτουν, η καρδιά του άρχισε να χάνει παλμούς όμως οι δίσκοι του έμεναν για πάντα 18 χρονών. Ο Fernando άρχισε να ξεχνάει, να χάνει την Continue reading

seven

Radiohead – The King of Limbs

Είχε αρχίσει να σουρουπώνει στο Βατικανό, εγώ άναβα και έριχνα καντήλια, όταν ξαφνικά είδα να βγαίνει ο άσπρος καπνός. Habemus Papam. Μετά από 15 ημέρες και άλλες τόσες νύχτες, ο αρχηγός του Κολλεγίου των Καρδιναλίων ανακοίνωσε την εκλογή του νέου Πάπα, του βρετανού Θωμά ΙΟ’, μια αμφιλεγόμενη επιλογή όπως έδειξε η ιστορία.

Τα πρώτα χρόνια, ο Πάπας Θωμάς ΙΟ’ ήταν ότι καλύτερο είχε επιδείξει ποτέ η Καθολική Εκκλησία. Με δύο θαύματα στο ενεργητικό του, αγαπητός στον κόσμο, τα έσοδα του Βατικανού είχαν εκτοξευθεί και φαινόταν πως ποτέ κανείς δεν επρόκειτο να τον αμφισβητήσει παρά μόνο ο ίδιος ο θεός.

Τα χρόνια πέρασαν, ο Θωμάς ΙΟ’ άρχισε να κάνει ανοίγματα σε άλλες θρησκείες, να προωθεί αλλαγές σε εδάφια της Βίβλου, πράξεις που ο Continue reading

wanpela ten tu

Danger Mouse & Danielle Luppi – Rome

Ο κύριος Sergio ήταν έξαλλος, δεν τον είχα ξαναδεί σε τέτοια κατάσταση. Η βλαμμένη η εταιρεία παραγωγής, μετά από 10 μήνες γυρισμάτων, του τηλεφώνησε και του είπε «λεφτά γιοκ». Ο κύριος Clint ήταν μάλλον ατάραχος, σαν να περίμενε ότι κάτι θα γίνει και θα σωθεί η παρτίδα. Από την άλλη, ο κύριος Van Cleef είχε ήδη ξεκινήσει τις μπύρες και τα βρισίδια για τους «μπάσταρδους τους ιταλούς» και εγώ είχα μείνει με την κλακέτα στο χέρι.

Μετά από μιάμιση ώρα φασαρίας, το ιταλικό συνεργείο βαρέθηκε και άρχισε να μαζεύει τα σκηνικά και τις κάμερες. Τότε ήταν που εμφανίστηκε ένας μυστήριος τύπος με μούσι, πυκνή μπούκλα και μεγάλα αυτιά ποντικού. Μόλις τον είδε ο κύριος Clint, χαμογέλασε, και συνέχισε να Continue reading

Blog at WordPress.com.