πρωτοχρονιά

Το Auld Lang Syne αναφέρεται στους «ωραίους καιρούς που περάσαμε». Είναι ένα παλιό ποίημα που το τραγουδάνε σε μέρες χαράς και εορτασμού ή πιο σωστά όταν τελειώνει κάτι και περνάς σε κάτι καινούργιο. Κάποιες φορές ο κόσμος το τραγουδάει και σε κηδείες πράγμα που μάλλον δεν έρχεται σε αντίθεση με τα προηγούμενα. Η μέρα, η ώρα και κυρίως η κατάσταση ήταν περίεργη και λάθος και το Auld Lang Syne έκανε τα πράγματα ακόμη χειρότερα.

Έξω είχε κρύο αλλά εμείς είχαμε παρατήσει την πόρτα ορθάνοιχτη λες και περιμέναμε τον Αϊ Βασίλη να μας σώσει. Η μητέρα σου μπήκε μέσα παγωμένη, εγώ είχα εδώ και μέρες αυτήν την ναυτία και ίσως πυρετό, δεν ήξερα αν υπήρχε ακόμη ο τύφος αλλά αν υπήρχε μάλλον τον είχα. Έσκαγα και κυκλοφορούσα με ένα φαρδύ, κιτρινισμένο αμάνικο. Την μητέρα σου την συμπαθούσα. Της έδωσα ρούχα για να αλλάξει και την έβαλα να κάτσει δίπλα στην σόμπα. Η μέρα, η ώρα και κυρίως η κατάσταση ήταν περίεργη και λάθος και το Auld Lang Syne έκανε τα πράγματα ακόμη χειρότερα.

«Το πάει για βροχή». Φόρεσε τα ρούχα και αυτή ήταν η μοναδική κουβέντα που είπε όλο το βράδυ.

Εσύ καθόσουν αμίλητη στο δωμάτιο, εγώ κατηγορούσα τον αδερφό σου και τον οδηγό σου Continue reading

Advertisements

πιλότος

Δεν θυμάμαι να υπήρξε ποτέ δίσκος με εξώφυλλο νέγρο με ημίψηλο καπέλο που να μην ήταν καλός

Αυτό το μαγαζί-πασπαρτού που συνδύαζε μπιστρό-μπαρ-φαγητό ήταν ό,τι πιο μέτριο μπορούσες να βρεις στο κέντρο της πόλης. Οι θαμώνες ήταν απελπιστικά αδιάφοροι, περνούσαν απαρατήρητοι, ίσως να μην είχαν κάνει ποτέ καμία εντύπωση σε κανέναν. Μια μάζα ανθρώπων που δεν έπιναν πολύ, έτρωγαν με μέτρο, σιγοσφύριζαν τα τραγούδια που άκουγαν και λίγο μετά τα μεσάνυχτα έφευγαν για ύπνο. Ράθυμοι, πολιτικά μετριοπαθείς και με μια κάποια οικονομική άνεση, δεν έδειχναν να δίνουν και πολύ σημασία στο ότι περνούσαν αδιάφοροι για τους πάντες αλλά σίγουρα είχαν επίγνωση αυτής της Continue reading

τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα του θανάτου

Πρόσφατα ένα σκεπτόμενος μαθητής με ρώτησε: «Δάσκαλε, πώς μπορεί κανείς να προσεγγίσει καλά τον θάνατο;» Απάντησα ότι ο μόνος τρόπος για να προετοιμαστείς για τον θάνατο είναι να πειστείς ότι όλοι οι άλλοι είναι μαλάκες.

Μπροστά στην κατάπληξη του μαθητή, ξεκαθάρισα τα λόγια μου. «Βλέπεις,» του είπα «πώς είναι δυνατόν να προσεγγίσει τον θάνατο, ακόμα και αν είσαι πιστός, αν νομίζεις ότι ενώ εσύ πεθαίνεις, ποθητοί νέοι και των δύο φύλων χορεύουν στις ντισκοτέκ ξεφαντώνοντας πέρα από κάθε όριο, φωτισμένοι επιστήμονες παραβιάζουν τα τελευταία μυστήρια του κόσμου, αδιάφθοροι πολιτικοί πλάθουν μια καλύτερη κοινωνία, εφημερίδες και τηλεοράσεις μεταδίδουν μόνο τις σημαντικές ειδήσεις, υπεύθυνοι επιχειρηματίες φροντίζουν ώστε να προϊόντα τους να μην υποβαθμίζουν το περιβάλλον και καταπιάνονται με την ανάπλαση μιας φύσης φτιαγμένης με ρυάκια από πόσιμο νερό, δασωμένες πλαγιές, γαλήνιους και καθάριους ουρανούς, προστατευόμενους από σωτήριο όζον; Η σκέψη ότι εσύ φεύγεις, ενώ συμβαίνουν όλ’αυτά τα θαυμάσια πράγματα είναι ανυπόφορη.

Αλλά προσπάθησε απλώς να σκεφτείς ότι, τη στιγμή που συνειδητοποιείς ότι εγκαταλείπεις αυτή την κοιλάδα, έχεις την απαρέγκλιτη βεβαιότητα ότι ο κόσμος είναι γεμάτος μαλάκες, ότι αυτοί που χορεύουν στην ντισκοτέκ είναι μαλάκες, ότι οι επιστήμονες που πιστεύουν ότι έλυσαν τα μυστήρια του κόσμου είναι μαλάκες, ότι οι πολιτικοί που προτείνουν την πανάκεια για όλα μας τα δεινά είναι μαλάκες, ότι εκείνοι που γεμίζουν σελίδες επί σελίδων με ανούσια περιθωριακά κουτσομπολιά είναι μαλάκες, ότι εκείνοι οι αυτοκτονικοί παραγωγοί που καταστρέφουν τον πλανήτη είναι μαλάκες. Εκείνη τη στιγμή, δεν θα Continue reading

Create a free website or blog at WordPress.com.