gravity

Ποία η στάση της συντηρητικής πτέρυγας του κινηματογραφικού κοινοβουλίου όταν η επιστήμη των εφέ δεν είναι πλέον απλά εργαλέιο αλλά καταλήγει να καβαλάει την ταινία; Οι σκηνοθέτες υπηρετούν την τέχνη ή το 3D; Μπορεί το Gravity να θεωρηθεί κάτι παραπάνω από μια HD πορνογραφία βγαλμένη απ’τις φαντασιώσεις του Carl Sagan;

O ρεαλισμός δύο διαστάσεων και τα εφέ πιθανότατα έφτασαν στο απόγειό τους στις αρχές του αιώνα αλλά κάπου εκεί μας βρήκε ο μπελάς του 3D. Το “Είναι ταινία που πρέπει να την δεις μόνο στο σινεμά” έγινε “Είναι ταινία που πρέπει να την δεις μόνο σε IMAX” και αυτό με την σειρά του έγινε “Είναι ταινία που πρέπει να την δεις μόνο στο Πλανητάριο” και φοβάμαι ότι το επόμενο βήμα θα είναι τεράστια πανιά για προβολή στο ΟΑΚΑ. Η αλήθεια είναι ότι τα εφέ μπορούν να μετατρέψουν μια αναιμική ταινία όπως το Gravity, σεναρίου μισής κόλλας Α4 με γραμματοσειρά 22, σε μια Continue reading

Advertisements

To the Wonder

Η νέα ταινία του Μάλικ ασχολείται με την έλλειψη επικοινωνίας σε όλα τα επίπεδα, από τον παπά προς τον θεό, ανάμεσα σε δύο ανθρώπους, ακόμη και ανάμεσα στην ταινία και τον θεατή, χρησιμοποιώντας τα στοιχεία της φύσης και ένα πανέξυπνο τρικ.

Στοιχείο της φύσης Α: Το Νερό. Το νερό είναι διάσπαρτου παντού, σε όλα τα μήκη και πλάτη της ταινίας. Ρυάκια, ποτάμια, θάλασσες, ο Άφλεκ να βρέχει με το λάστιχο την Kurylenko, ο Άφλεκ σε μολυσμένα νερά, λιωμένα χιόνια και ένα γκρι ημίρευστο έδαφος στην αρχή, πάνω στο οποίο οι δύο πρωταγωνιστές προσπαθούν να ισορροπήσουν.

Στοιχείο της φύσης Β: Ο Ήλιος. Το 95% της ταινίας είναι πλημμυρισμένο από ήλιο που εισβάλει πάντα και παντού, πάρα πολλά πλάνα με την κάμερα χαμηλά και το κεφάλι της Kurylenko και της McAdams να κρύβουν τον ήλιο και να δημιουργείται ένα φωτοστέφανο, ήλιος μέσα στα σπίτια ακόμα και την ώρα που υπάρχουν καυγάδες, ειδικά τότε. Στα μόνα σημεία που απουσιάζει είναι στα Ευρωπαϊκά πλάνα.

Το Τρικ. Η καταπληκτική, σκόπιμη και τόσο ωραία γυρισμένη Απουσία του Άφλεκ. Τον βλέπουμε μονίμως πλάτη, βλέπουμε τα πόδια του, η κάμερα φτάνει Continue reading

The Master

Ο Φοίνιξ και ο Πωλ Τόμας Άντερσον μου θυμίζουν τον Γιουσέιν Μπολτ σε τελικό Ολυμπιακών στα 400μ.. Ξέρουν ότι είναι πρώτοι πριν καν ξεκινήσει η κούρσα, δεν υπάρχει περίπτωση να χάσουν και στην γραμμή του τερματισμού κόβουν φόρα, όχι γιατί κουράστηκαν, αλλά επειδή θέλουν να ποζάρουν στον φακό και να σου πασαλείψουν στην μάπα πόσο καλοί είναι. Είναι χυδαία καλοί, σε σημείο ναρκισσισμού, αυνανίζονται κοιτώντας το είδωλό τους στον καθρέφτη. Ο Χόφμαν είναι ο “λαγός” της κούρσας και δεν τραβάει κανένα ζόρι να αποδείξει τίποτα.

Η εικόνα που έχει φτιάξει ο Άντερσον είναι αψεγάδιαστη. Αποτυπώνει στο φιλμ μια εικόνα του 1950. Ούτε του 1951, ούτε του 1949. Του 1950. Ο Φοίνιξ σε κοροϊδεύει, χτυπάει το δάχτυλό του στο μέτωπό σου και σου Continue reading

Blog at WordPress.com.